
เฮ้อ~
พึ่งรู้ว่าการไปเข้าค่ายพระพุทธรรม มันทรมานเช่นนี้หนอ
พอดีพึ่งไปมาอะ วันที่ 13-17 มิถุนาที่ผ่านมาเนี่ย
ไปอยู่ 4 คืน 5 วัน แต่รู้สึกเหมือนซัก 3 เดือน
นอน 4 ทุ่ม ตื่นตี 3 ( ตื่นเอาโล่บ่ -_-)
อาบน้ำก้อว่าจะอาบแบบสบายใจซะหน่อย
เพื่อนก้อ...เฮ้ย! ออกมาได้แล้วเว้ยย กูจะอาบบ ปัง! ปัง!
ทุบประตูห้องน้ำอีก ไอ้เราก้อต้องปลง
รีบอาบให้มัน
ต้องใส่ชุดขาว เปนผ้าถุงอีก กำเลย
เคยใส่ซะที่ไหนละผ้าถุงเนี่ย เวลาเดินก้อคิดในใจ
หลุดหนอ...หลุดหนอ... -o-
แล้วยังทำวัตรเช้า ทำวัตรเย็นอีก แต่นี้ยังพอทนไหว
เดินจงกรมแถมนั่งสมาธิอีก วันละ 4 เวลา
เดินจงกรมก้อ พอไปไหวนิดนึง นิดนึงนะ -.-
เดินไปก้อก้อเอียงซ้ายเอียงขวาอยู่ เซไป เซมา
จะล้มทั้งยืน ง่วงหลาย -o-
ตอนนั่งสมาธิพระอาจารย์ บอกให้กำหนด
พองหนอ...ยุบหนอ.... เหอๆ
แต่เรานี้สิ สัปหงกหนอ...หลับหนอ...( โป๊ก! อะยัง )
หัวแทบจะโขกพื้น = =; ไม่เคยมีครั้งไหนไม่หลับเล๊ย
ก๊ากกก กักๆ ^o^
ข้าวเช้า...
ก้อกินแต่ข้าวต้ม มันจะไปอิ่มอะไรละหนอ
ข้าวเที่ยง ก้อ บ่แซบ เล๊ยยย
แต่สิงที่สำคัญคือ...
ไม่ได้กินข้าวเย้นอ่าาาาาาาา
ได้ดื่มแต่น้ำปานะหยังก้อบ่รู้ น้ำเต้าหู้ทุกวัน
อันนี้ทนไม่ได้!!!
ขนาดซัดนมไป 4 กล่องยังเอาไม่อยู่
ก้อจะไปอยู่ได้ไงอะ
ดื่มน้ำปานะตอนประมาณ 6 โมงนี้และ
แต่นอนสี่ทุ่ม มันก้อหิวเด้! >o<
วันที่ 3 พระอาจารย์ ก้อเล่าเรื่องแม่
และก้อเปิดวีดีโอแม่คลอดลูกให้ดู
ทั้งแบบผ่าออก แล้วก้อ คลอดเองเลย
ไอ้น่ากัวก้อน่ากัวนะ แต่ก้อพึ่งรู้ว่าแม่เราก้อเคยผ่านแบบนี้มา
จ๊ากกก น้ำตาแตกเลยเจ้าค่ะ ToT
ตอนแรกไอ้เราก้อว่าเพื่อนว่าจะร้องไห้ทำไม
เพราะมันร้องตั่งแต่ตอนที่ยังไม่มีอะไร - -
พอตัวเองร้อง ก้อหยุดไม่ได้ซะงั้น
ToT
แล้วตอนนั้นไม่มีผ้าเช๊ดหน้าด้วย
ก้อเลยเอาสไบที่ใส่อยู่นี้และวะเช็ดไปโลด
อนาถตัวเอง -_-
นั่งสมาธิอยู่ก้อนั่งเช็ดน้ำตาไปด้วย
สูดขี้หมูก ซืด! ซืด!

พอถึงวันกลับบ้าน ก้อไม่คิดไรมาก
แค่...เมื่อไรจะถึงบ้านซะทีหนอ... =.=
แต่เอาเหอะ ถึงจะลำบากแค่ไหน แต่พอได้กลับมาบ้าน รู้สึกว่าตัวเองเปนคนดีขึ้นเยอะ ก๊ากก กักๆ
edit @ 2007/06/18 21:02:02